Home

Advertisement

Customise

Tamar Tarenskeen

the wrote and the writ

13/12/09 23:17 - uw fiets is verklaard tot wrak

Vannacht droomde ik dat ik zwanger was en dat iedereen me behandelde alsof ik een besmettelijke dodelijke ziekte had. Nee erger: alsof ik een besmettelijke dodelijke ziekte had veroorzaakt, en wanhoop en verderf overal om me heen zaaide. De hele droom was blauwgrijs. Of nachtmerrie.
Maar als ik dan denk aan zo'n zacht roze frummelfriemeltje, dan moet ik toch glimlachen. Ik wou dat babies echt gebracht werden door ooievaars. En dan alleen aan de mensen die ze verdienen (zoals Marjolein en Sammie). Maar vroeger was ik bang voor ooievaars (of in elk geval nepooievaars). En dat wij dan Tante Ta en Oom To worden.

O ja, ik heb Merlijn verslagen met poolen. Ha Ha!

Ik moet maar gaan slapen. Want morgen moet er getoverd worden op mijn kamer, en daarvoor moet alles spik en span zijn.
Current Music: laura m
Current Mood: calm

8/12/09 00:11 - Hij bracht de mensen naar de overkant, maar nooit van daar naar hier



Dit jaar heb ik het meest briljante Sinterklaasgedicht aller tijden gekregen. Niet Te Overtreffen. Denk je de volgende tekst in op het bovenstaande lied:


Tamar en Toon (door drs. Piet)

We zitten hier gezellig met z'n allen bij elkaar.
De zelfgebakken pepernoten zijn al bijna klaar.
De marsepein smaakt heerlijk en de sfeer is opperbest.
Wij zorgen voor het eten en de Sint die doet de rest.

We zitten nu al urenlang te wachten op de Sint.
Hier binnen is het lekker warm en buiten waait de wind.
De koffie staat te pruttelen en norgens loert gevaar,
al lag er in het doucheputje een dikke zwarte haar.

Hee zie ik daar nu ketchup? 't lijkt net bloed op het behang,
maar desondanks weerklinkt er bij ons feestelijk gezang
en door het raam zien wij het schijnsel van de volle maan.
De Sint komt vast niet meer dus laten wij maar slapen gaan.

Nu gaan wij allen lekker liggen snurken in ons bed
behalve twee geliefden want die hebben dolle pret
en na dit onderonsje krijgt de ziener een visioen
en dan nog de genezer en die zet meteen haar schoen.

O jee, nu slaat het noodlot toe, daar midden in de nacht
want duistere gedaanten krijgen haren op hun vacht.
Die beesten zijn bloeddorstig dus ze vreten iemand op.
Straks moet er iemand boeten en die eindigt aan de strop.

Bij zonsopgang zijn wij totaal verbijsterd; is het echt?
Het blijkt nu dat er één van ons het loodje heeft gelegd.
Maurice die is gestorven, heeft er iemand iets gezien?
Het zijn waarschijnlijk wolven, en kwaadaardig bovendien.

Het lijkt erop dat er nu zware tijden komen gaan.
We hopen daarom dat een sterke leider op zal staan,
die slim is, erudiet en charismatisch, sterk en knap.
Wie stellen zich verkiesbaar voor het burgemeesterschap?

"Ja ik wil het wel worden," roept Maurice, "want ik ben groot!"
Nee nee Maurice, dat kan toch helemaal niet, jij bent dood.
Dus Toon vraagt: "Is er hier misschien een jager in de zaal?"
"Ja ik!" roept Frank onmiddellijk met herrie en kabaal.

Frank is nu burgemeester, dus hij heeft het hoogste woord:
"We gaan degene lynchen die Maurice net heeft vermoord."
Want door Maurice z'n dood zijn wij nog steeds in diepe rouw.
"Wie moet eraan geloven" vraagt Frank, "toe, bedenk eens gauw."

"Moet Tamar het maar wezen?" "Nee, want Tamar speelt viool.
Wat vind je van Yayouk?" "Maar die leert zo goed op school!"
"En Sammie dan?" "Nee, Sammie niet, zij heeft een mooie alt."
Zodat de keus ten slotte op de kleine Jiri valt.

Nu Jiri is verwijderd hebben wij weer even rust.
Maar nee, daar zijn de wolven weer op nog een prak belust.
De doodskreet van Yayouk die snijdt ons pijnlijk door de ziel.
Nog zesendertig werst en in een blauwgeruite kiel.

Helaas, nu is de ziener wel verwijderd uit de groep.
De lol is er vanaf in deze bloederige troep.
"De maan schijnt door de bomen" zingen wij nu lusteloos
maar voor de nabestaanden zijn er wél weer meer cadeaus.

Toch doet er iemand heel verdacht en dat is Angela
dus wordt zij gauw verdronken in een teil vol hopjesvla
maar dat zij de genezer was, dat blijkt pas achteraf
en voor de overlevenden is dat een zware straf.

De nacht na deze rotdag is voor Frank een ware hel.
Ze rukken aan z'n benen en ze knagen aan z'n vel.
Na flink verzet geeft onze burgemeester het maar op.
Hij pakt z'n jachtgeweer en hij schiet Sammie voor d'r kop.

't Is spijtig dat de jager niet zo goed heeft nagedacht
en het onschuldig meisje door dat schot heeft omgebracht.
Zijn burgemeestershoed geeft hij aan Tamar Tarenskeen
en met haar extra stem veroordeelt zij Merlijn meteen.

Merlijn was echt een weerwolfje, dus Tamar had het goed
maar zij is ook een weerwolf, ja, een weerwolf met een hoed
en in de laatste nacht verslindt zij Pink met huid en haar.
Nu zijn er nog maar twee en dat is het verliefde paar.

Weerwolf hier, weerwolf daar
Ja, je ziet er veel dit jaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Overal zit wolvenhaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Steeds uit voorraad leverbaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Jager, is de koffie klaar?
Weerwolf hier, weerwolf daar
Zachtjes snort de samovar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Is de speculaas al klaar?
Weerwolf hier, weerwolf daar
Hee, wat doet Maurice nou daar?
Weerwolf hier, weerwolf daar
Jiri rookt een klapsigaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Eén Yayouk en één tartaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Angela kent geen gevaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Foei, hoe suffend staat Frank daar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Sammie eet een adelaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Is Merlijn een tovenaar?
Weerwolf hier, weerwolf daar
Pink speelt op haar basgitaar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Toon doet wel een beetje raar
Weerwolf hier, weerwolf daar
Tamar is onhandelbaar
Weerwolf hier, weerwolf daar

Leve het verliefde paar!




Ik ben ook van de trap af gekukeld waardoor ik niks meer kan met mijn linkerschouder. Best jammer.
Current Mood: sleepy

2/12/09 16:00 - hij mag zitten in de allermooiste stoel

Mijn cleansister vroeg me naar mijn angsten. Ik heb ze opgeschreven. Ik heb geconcludeerd dat ik ze best wel onorigineel vind. Afijn. Ik hoop nog steeds dat er als ik bang ben, een keer iemand is die tegen me zegt: walk with me on this new spring morning, I'll walk you 'till your fears are none.

Angsten in de zin van bang zijn en schrikken en heel hard willen wegrennen en 'mama!' roepen
Al deze angsten heb ik alleen als ik alleen ben, en meestal ook alleen als het donker is. Er daarom zeg ik vaak dat ik bang ben voor het donker en voor alleen zijn, maar dat is eigenlijk niet zo. Ik ben bang voor dingen die gebeuren in het donker en als ik alleen ben. De meeste zijn oorzaken van mijn op hol geslagen fantasie. In die gevallen wéét ik wel dat ze niet zullen gebeuren, maar voel ik het niet. Bijvoorbeeld:
- Dat er achter elke deur en in elke kast die ik open doe en om elke hoek die ik ga iemand zit (kan vanalles zijn: gewoon een enge man of een monster of een psychopaat of een slechterik uit een film.)
- Dat ik achtervolgd word als ik buiten ergens loop/fiets.
- Dat ik ontvoerd/verkracht/vermoord word als ik buiten ergens loop/fiets.
- Dat er als ik in slaap val enge monsters mijn kamer binnen glibberen. (Ik ben nooit echt bang voor wat die monsters dan met mij gaan doen, maar gewoon voor hun aanwezigheid.)
- Dat er, als ik op mijn ene zij in bed lig en me wil omdraaien naar mijn andere zij, er daar iemand staat (zie het eerste streepje en dan tussen haakjes).
- Dat er ingebroken wordt en de inbreker mij vermoord omdat ik getuige ben van zijn misdaad.
- Enge ziektes krijgen (in India).

Angsten die zich meestal niet fysiek uiten (zoals bibberen en wegrennen) (hoewel ik er wel soms paniekaanvallen van krijg waarin ik denk dat ik nooit meer kan stoppen met huilen) en waar ik niet van schrik, maar die minstens even erg zijn
- Dat ik niet gelukkig ben als ik sterf (of dat ik niet terugkijk op een gelukkig leven).
- Dat mensen van wie ik hou doodgaan als ik een tijdje weg ben en terugkom, of als zij een tijdje weg zijn en dus niet meer terugkomen omdat ze dood zijn.
- Dat mijn geliefde mij verlaat. Vooral als hij me verlaat voor iemand anders. Vooral als die iemand anders een goede vriendin is.
- Dat ik nooit een gelukkige levenslange liefdesrelatie zal hebben met iemand omdat alle mannen op wie ik verliefd wordt en van wie ik houd na een tijdje toch wel weer verliefd worden op iemand anders (of omdat ik verliefd word op iemand anders en dat is ook nooit een goed idee). En dat ik om die reden geen kinderen krijg. Of, in het beste geval, kinderen zonder vader.
- Dat ik nooit een boek zal schrijven omdat ik het niet kan.
- Dat ik nooit een goede muzikant zal worden omdat ik het niet kan en er te lui voor ben.
- Dat het leven zinloos is en men net zo goed dood kan zijn als levend.
- Dat liefde niet bestaat (alleen een biologische drang naar seks).


O ja, had ik al geschreven dat ik zondag naar drie concerten geweest ben, waarvan de laatste de mooiste en leukste show was waar ik ooit bij ben geweest? Lucky Fonz overtrof zichzelf.

Jongens hebben wensen, die worden nooit verhoord.
Jongens zijn verliezers van het allerergste soort.
Jongens zijn net meisjes, maar dan zonder geluk.
Jongens zijn verliezers, verliezers stuk voor stuk.

Current Music: lucky fonz
Current Mood: calm

1/12/09 21:49

Oude vakantie uitspraken in een pasgevonden schriftje (2003):

's Avonds rond een uur of 12, in twee verschillende tenten
Pink fluistert iets zo zacht dat we het niet horen
Maurice: Ik moet ook OVERAL aan denken!!! Hoe moet ik nou weten dat die stomme BOOM dicht was?!!
Pink: Maurice, schreeuw niet zo.
Maurice: IK SCHREEUW NIET!
Yayouk: Kunnen jullie wat zachter ruzie maken?

Bij een gîte, nadat de ezels uit de wei ontsnapt waren
Gastheer: Sacre! Nom! De! Dieu! Putain! Salaud!

Gewoon ergens op de camping en tijdens het wandelen en zo
Tamar: Merlijn, doe niet zo chagerijnig.
Merlijn: Ik ben NIET cha-ge-rij-nig.

Monique (zoekend naar vuile was): Kasper, heb je wel kleren meegenomen?
Kasper: Ik wist dat ik iets vergeten was.

Tamar: Ik ben moe.
Pink: Nog éven doorlopen.
Tamar: Ja, dat zei je net ook.

Boudewijn: Ik mocht vroeger van Pink geen homoseksueel worden.
Kasper: Nou, dat is dan mooi mislukt.







1/12/09 21:18 - all I will come back for is to hold your hand

Ik weet ook wel eens wat ik wil (voor mezelf dan, dus niet dingen als liefde, wijsheid en wereldvrede):
-Succesvol schrijfster worden (succesvol voor mezelf vooral, niet zozeer perse voor lezend Nederland)
-Succesvol muzikant of componist of iets anders muzikaals-en-betrokken-bij-voorstellingen worden.
-Een Wemelhuis op het platteland ergens (misschien in Engeland, waarschijnlijk in Nederland) met een grote tuin en dieren en kinderen (waar ik voor zorg) en een lieve man (die voor mij zorgt).

Of gewoon een beetje meer hoop en vertrouwen. Dat Het Wel Goed Komt. Dat Het Niet Uit Maakt Zolang Er Maar Liefde Is.

"Was er een ander? Ik stak een preek tegen mezelf af: liefde is gebaseerd op vertrouwen; jaloezie is een lelijke kwaal. Maar ik ga in de contramine als er tegen me gepreekt wordt, ook als ik het zelf doe. Ik krijg er de kriebels van." (Cordelia)

DE POSTBODE!!! Toeval, toeval. Soms word ik bijna bijgelovig van het toeval. Het gevaar ligt in twee blauwe ogen. Hij was geen echte postbode. Dat wist ik toen ook al wel. Maar ik wist niet dat hij een ander soort bode was, een toekomstbode, een onheilbode. Sjonge.
Maar aan de andere kant: ooit waren mijn groengrijsblauwe ogen gevaarlijk voor iemand anders... (en je ogen en mijn ogen, ze bedrogen een vriend in de nacht, in de nacht, in de nacht.)

Beloftes mogen niet verbroken worden. Nooit. Pacten kunnen niet ongedaan gemaakt worden, verdragen niet verscheurd. Of ja, het kan natuurlijk wel. Dat heb ik bewezen. Maar ik heb ook bewezen dat het niet mag en dat ik het niet doe. Hoe Dan Ook. Eerlijkheid eerst, geen safety. In elk geval, jij belooft niks en dat is jouw veiligheid, want dan hoef je ook niks te breken. En het is ook mijn veiligheid, want dan zal ik nooit bedrogen worden. Maar toch enzovoorts.

Er zijn ook heus wel dingen waarin ik neig te geloven:
-Eenvoud en simpelheid.
-De onafhankelijkheid van muziek (of de opzichzelfstaandheid, is daar een bestaand woord voor?).
-De schoonheid en wonderlijkheid van het toeval en het leven.
-Dat het altijd wel weer goed komt zolang we van elkaar blijven houden.

"Maar onze lijven weten het. We moeten op ons lijf vertrouwen."



Current Music: donovan
Current Mood: harry potter

27/11/09 00:21

Ben ik misleid? Verleid?

Ik vraag me soms af of ik wel gelukkiger ben sinds ik al die strenge rationele principes die ik in de tweede klas had van me af heb gegooid. Maar het is denk ik hetzelfde als met nadenken: once you start you can't go back. Needle and the damage done.
Waarom ben ik zo wispelturig? Gister wist ik alles zeker, vandaag niks meer.

And I try to be a girl who likes to be used.

25/11/09 22:02 - o, liefde!

Gelukzalige tijden
Mijn portemonnee en nieuwe telefoon zijn gejat. (Praktisch dinges voor mijn lezers: ik ben tijdelijk bereikbaar op mijn oude telefoon want die heb ik wonderbaarlijk genoeg terug gevonden bij het oud glas. Dus: 0614799261.) Laat me, door deze lelijke maar toch wel handige interruptie, opnieuw beginnen.

Gelukzalige tijden (2)
Mijn portemonnee en nieuwe telefoon zijn gejat. Bij Lux nota bene.
Gister ben ik flauwgevallen.
Het zijn gelukzalige tijden. (Heus. Maar men moet altijd beginnen met het slechte nieuws.)
Zo heb ik twee keer in een halve week kunnen zeggen: dankjewel voor het redden van mijn leven (of been, of hoofd, wat maakt het uit, een leven mét been en hoofd is namelijk significant anders en beter dan zonder), want als Niek me niet had opgevangen was ik met mijn hoofd tegen de punt van een aanrecht geknald. En ik was nota bene in de GGD, met allemaal medisch personeel om me heen.
Afijn, die middag ben ik the Half Blood Prince op dvd gaan kopen en kijken, en vandaag alle extra's. Wat een bewondering weer.



Zullen we het doen?
Ja.

(Het antwoord op die vraag zou altijd ja moeten zijn. Want het betekent dat je iets wil doen, en al zover bent dat je het voor mogelijk hebt verklaard (anders zou je het niet vragen). En als je iets wil doen, en het is nog mogelijk ook, dan moet je het natuurlijk doen.)(Deze theorie past trouwens niet perfect in de context, maar vooruit. Schrijven is associëren.)

Voor de tweede keer is gebleken dat ik weldegelijk in staat ben andere slaapkamers dan die van mezelf te vertrouwen. En hoewel mijn eigen zolderkamertje met zijn ademende dak en luisterende, fluisterende muren me altijd dierbaar zal zijn, biedt dat perspectieven. Nieuw gebied betreden in een nieuw gebied.

Ik wil je voor altijd hier hebben.
Ik wil mij ook wel voor altijd hier hebben.

(O ja. En dit schrijf ik even aan mijn oude, grijze, rimpelige ik die dit op een regenachtige ochtend in een sentimentele bui terug leest: ik weet dat ik de laatste tijd ontzettend vaag schrijf. Begrijp me niet verkeerd: ik hou nog steeds het meest van eenvoudig en eerlijk, van niet-gepolijst en geen versieringen. Zoals de beste muziek; Bob Dylan, Laura Marling etc... Maar er zijn grenzen aan het publiceren. Het is trouwens wél eerlijk. Én eenvoudig. Alleen niet zo recht-door-zee. Daarbij verwacht ik toch wel van mezelf dat de dingen waarover ik schrijf in mijn geheugen gedetailleerde herinneringen blijven die eigenlijk helemaal geen hersenpan of dagboeken nodig hebben om te blijven bestaan.)
Current Music: donovan
Current Mood: mowgli

22/11/09 23:10 - c'est pas moi, je le jure!

A friend of mine says it's good to hear that you believe in love, even if certain fears will hold you there, brother, and keep you straight,
and I will believe that love is frail and willing to break.

(In het kader van al die entry's over liefde bla bla.)


Vandaag hing ik met slechts een hand aan mijn geliefde, boven een diepe afgrond. Het is goed om eens te kunnen zeggen: "Dankjewel voor het redden van mijn leven." Zelfs als het antwoord dan is: "Ja, of je been."

Ik heb ook drie keer gewonnen, als weerwolf, mainstream burger en dief-heks. Ik heb ook een fantastische film gezien. Ik heb ook een foutje gemaakt. Maar gelukkig worden mijn fouten me op mijn eigen met liefde doordrenkte zolder niet zo kwalijk genomen als op het callcenter.

Current Music: goodbye england
Current Mood: content

20/11/09 20:47 - oh my darling, au contraire

Wat ik leuk vind, is als liedjes groeien en veranderen door de tijd. De eerste versie die ik hoorde van dit liedje postte ik een jaar geleden. (Het is geen goed voorbeeld hoor, want het is niet zo heel anders, maar wel heel mooi. Een van de mooiste.)


Al wat je hebt is het water,
het water is eeuwig je thuis.
Heer, neem me toch mee
op je boot naar de zee,
of ik verdrink zoals dappere Orpheus.
Current Music: laura-niet-live
Current Mood: (stiekem heel verdrietig)

18/11/09 23:10 - En zal hij weten dat ik hem liefheb?

Soms heb je gewoon zorgen. Gewoon, ja. Ik raak er gewend aan. Ze Zijn Er. Soms denk ik zelf dat ik me aan ze hecht, aan mijn zorgen. Gewoon chillen. Ja. Jong gras, dat fluistert in mijn oor. Het gaat niet. Ik ben zo diep vastgegroeid in mijn eigen ik (mijn eigen onrustige innerlijke ik ja), dat ik me meer een oude eik voel.

Ik leer niet meer van ervaringen. Of ja, natuurlijk leer ik wel. Voortdurend leer ik nieuwe dingen. Elke ervaring brengt me wel iets dat ik meeneem en bij me draag de rest van mijn leven. Maar wat ik bedoel is dat je nooit van een ervaring kan leren hoe je om moet gaan met de volgende. Alles gaat over risico's. Ik heb de neiging om dat toch te proberen. Om te proberen alles net zo lang te wegen tot ik ZEKER WEET of ik dat risico moet nemen of niet (zoals de koning met 11 goudstukken en 1 neppe). Zodoende vraag ik me vaak dingen af over de toekomst. Dat gaat ongeveer als volgt: als je op het punt staat iets te beginnen, waarvan je weet dat er een redelijke kans is dat het fout gaat, en waarvan je weet dat als het inderdaad fout gaat, de kans aanzienlijk is dat het grote gevolgen zal hebben die waarschijnlijk diep negatief zullen zijn, moet je er dan überhaupt wel mee beginnen? Hetzelfde kan voor iets waar je al mee begonnen bent: als je er langzamerhand, gaandeweg achter komt dat de kans klein is dat het goed blijft gaan, moet je er dan niet mee stoppen? En geldt daarvoor niet: hoe vroeger, hoe beter?
Maar het grote verschil met de koning met zijn goudstukken is dat die goudstukken al bestaan, ze zijn een vastgelegd feit, net als het feit dat er één neppe bij zit. Mijn gedachten zijn de weegschaal, maar ik probeer de toekomst te wegen. En die bestaat helemaal niet. Die valt helemaal niet te wegen, want op het moment van mijn denken ís er geen toekomst. Dus ik KAN helemaal niet ZEKER WETEN.
Dus ik kan me ook niet verantwoorden op basis van voorgaande ervaringen. Dat werkt niet. Aidan Chambers heeft dat mooi opgeschreven, maar ik heb geen zin om dat op te zoeken.

Ik kan me hier heel bijzonder en triest door voelen. Maar ik weet heus wel dat ik bij lange na niet de enige ben. Iedereen heeft dat wel. Iedereen bedriegt zichzelf. Honderd liedjes gaan erover. Honderd klassieke toneelstukken, boeken en verhalen gaan erover. Net als verliefd worden op de beste vriend van je geliefde, of verlaten worden door je geliefde omdat hij verliefd is op je beste vriendin. Zo Gaan Die Dingen.
Misschien moeten we ons maar gewoon samen ophangen. Of romantisch samen in de boomhut naar beneden donderen. Samen een tragische dood sterven. Dat is pas echt Shakespeare.

And I swore I'd never love again, like a good girl should.
Of course I knew I would,
and I fell into the arms of someone I never should.


Ik heb de neiging om dit berichtje niet te posten. Maar ik doe het, want alles mag gezegd worden.

(Morgenochtend vermoord ik mezelf weer, omdat ik te laat ben gaan slapen.)
Current Music: Sally's lied
Current Mood: pensive

17/11/09 19:45 - it's a dangerous mix

Tjonge, dezer dagen hoor ik dingen over mijn stem die ik nooit heb durven vermoeden.
"Je hebt een duidelijke, rustige maar vooral lieve stem."
"Als ik de volgende keer weer zo'n lieve stem aan de telefoon krijg, vind ik het helemaal niet erg om gebeld te worden."
"Als ik mijn ogen dichtdoe en naar jouw stem luister, zie ik een heel lief meisje voor me."
"Als je meezingt met Laura Marling lijkt het wel of je één wordt met haar stem."

En dan over ogen. Wat die oude gekke postbode zei. Zou het dan toch..?
"Het gevaar zit in twee hele grote, hele blauwe ogen. Maar die van jou, kind, die zijn zo zacht als mos en zo kwetsbaar als de zee."
Je hoort wel eens dat niemand wijzer is dan een dwaas... Je weet wel, Marius en the fool on the hill en zo.
Ik heb ze gezien, twee grote blauwe ogen. Maar wat ik me afvraag, is hoe kwetsbaar de zee is...

We zullen zien, we zullen zien. Drie magische woorden. En in de tussentijd houd ik mijn gedachten bezig met het broeden op rijmwoorden en cadeaus.

Current Music: lm
Current Mood: calm

15/11/09 13:24 - mit dir ist gar nichts an zu fangen


Er werd gelachen, geleefd en gedood.
Blijkt toch elke keer weer dat ik wel van een feestje hou. Maar ook andere dingen. Altijd als het feest is. Zo'n Roosbeefstemming. En ik leef in een roes, het licht doet pijn. De ambiance in Wakkerdam was ook matig. En dat kwam niet alleen doordat er per etmaal twee mensen om het leven gebracht werden. Maar die nieuwe verleider heeft mij nog niet te pakken gehad. Ik kies mijn eigen geliefde.


(Laat er dit keer geen verwarring ontstaan over wie daar nou vooraan in het publiek staat. Ik ben het echt. En kijk ook wie er dit keer naast me staat: een heel lief en leuk meisje.)

Hij kreeg voor zijn verjaardag de nieuwste telefoon,
en omdat hij nogal klein was ook wat groeihormoon.
Zijn koffie werd gemaakt van de duurste koffieboon,
maar achttien dat is hij niet - tot zijn verdriet.

Vrienden kies je uit, familie ook
Ik heb zin in later, als we met één grote Tarenskeen-Maassen-Ellenbroek-de Vletter-Spauwen-Wellenfamilie in een grote villa wonen met een paard en een muziekstudio.
Ik heb ook ontzettend veel zin in India. Eindelijk. Bijna alles is ook gewoon al geregeld. Dát is fijn! Vroeg zomer. En dan kan ik me voorlopig concentreren op Sinterklaas.
Current Music: lucky f
Current Mood: tired

8/11/09 22:35 - een lied aan mijn lief

Maar ik weet dat er iets mis is    -     But my door is always open
en ik weet dat er iets mis is         -     and my door is always open

Eerlijke muziek.
Heb ik alsnog gelijk gekregen. En die Cordelia slaat de spijker weer op z'n kop.
Jeetje, vanochtend zat ik nog in bad te lezen en te zingen van spetter pieter pater.

Hij moet nadenken over zijn reactie; hij zou nooit impulsief terugschrijven, zoals ik; hij wacht het juiste moment af. Kiest zorgvuldig de tijd, plaats, het communicatiemiddel en de manier waarop hij zegt wat hij zeggen wil. Misschien wel met muziek. In muziek kon hij zijn gevoel beter uitdrukken dan in woorden. Dat wist ik.

"Misschien is het minder heftig dan dat het klinkt, in het echt."
Maar kind toch. Het is heftig. Het leven, de liefde, blabla. (Maar die liefde...)
Over drie dagen word je achttien. Dan moet je opdraaien voor je verantwoordelijkheden. Keuzes maken. Antwoorden geven.
Bah, wat een onzin. Leeftijd. En het is niet eens een móói getal.
Het wordt niet steeds makkelijker. Alleen maar moeilijker. Maar misschien dat het makkelijker wordt de moeilijkheid te accepteren.
En veeg die oppervlakkigheid maar in de schoorsteen. (Wat een gek woord: schoorsteen.)

Een andere toon.
En ik gister nog met mijn voorwaarden (was het gister?). Een zuiver gehoor? Ik heb geen oor voor fouten. Eerder een oor voor eerlijkheid. Waarom denk je anders dat ik Laura Marling verkies boven the Beatles?

And will we ever end up together?

Maar ik heb ook genoten van de kleur van de bomen. Hun bladeren fluisterend, een lied aan de zon.
En ik geniet nog steeds.




(Dit bericht doet me denken aan een gesprek dat ik ooit voerde met Orpheus. Over dat het mijn kunst is de dingen zó op te schrijven dat ieder publiek er iets anders in leest. Raadsels die niet voor alle ogen bestemd zijn, verhuld in een vermomming waar alleen zij doorheen kunnen prikken, die het mogen. Dat is mijn manier van lezers filteren. Daar komt geen slotje aan te pas.)

Current Music: sally's song
Current Mood: relieved

7/11/09 13:33 - door de lucht, met de wind en in de regen

Ik heb het niet zo op dressuur. Ik hou meer van gewoon rijden. Buiten. Met regen en tegenwind. Rijden totdat mijn hoofd helemaal leeg is en de lucht er zo doorheen waait. Luister naar het paard en zorg dat het paard naar jou luistert. Meer is het niet. Een soort meditatie. En ondertussen al mijn angst eruit zweten.

Als jij een instrument was, dan was je een saxofoon. Zij 1 zou een piano zijn, of misschien wel een cello, en zij 2 iets van een dwarsfluit. Makkelijk zat. Maar ik? Als de hele wereld een instrument werd, bleef ik achter. Ik zou gewoon verschrompelen. Ik ben voor geen enkel instrument geschikt.
En toch is het altijd die muziek. Elke keer begint het met muziek. Hazy shade of winter, the first days of spring, summertime, autumn leaves. Jaar in jaar uit. Misschien zou ik veranderen in de zang van een sirene. En dat is natuurlijk precies datgene wat ik het minst wil zijn. Want liefde gaat natuurlijk helemaal niet door muziek, of door tovenarij of speelkaarten. Het gaat door de lucht, en met de wind, en in de regen.

De voorwaarden
1. Eerlijkheid
2. Onvoorwaardelijke liefde

Want het is nog altijd beter dat er niet van je gehouden wordt maar het wel eerlijk aan je verteld wordt, dan wanneer er wel van je gehouden wordt maar degene die van je houdt ondertussen niet eerlijk is.

Sommige mensen vinden mij een chaoot. Ik ga daar zodanig in mee dat ik mezelf soms ook een oerchaoot vind. Maar eigenlijk is het niet waar. Ik vergeet alleen dingen die ik niet echt belangrijk vind. Die ik kan laten rusten. Waar ik me niet zo om bekommer. Feit is dat er veel meer dingen zijn die ik niet kan laten rusten. En dan kan ik nog zo mijn best doen om ze te vergeten, het lukt maar niet. Er zijn dus mensen, échte raschaoten, die dat wel kunnen. Of sterker: die niet anders kunnen dan laten laten laten. Naast hen voel ik mezelf eerder een rasneuroot.

Ik wil schreeuwen.
Zoek iemand van je eigen leeftijd om te bedriegen.
Of nog beter: word kluizenaar.
Laat me, laat me zoals je alles en iedereen laat.
Ik doe het niet. Het zou toch ook niet lukken. Want het gaat er natuurlijk helemaal niet om dat ik gelaten word. Ik moet eerst hem laten.

En dan denk ik: toch maar dat huisje in Engeland? Want mijn liefde ís onvoorwaardelijk.
Current Music: anders anders
Current Mood: pensive

6/11/09 18:21 - als ze toch lief zijn

Ik ben geen hockeymeisje.
En ook geen paardentutje.
En al helemaal geen gymkakker.
Écht niet.

Ik heb wel bijna Herman van Veen aan de telefoon gehad. Meneer van Veen zelf was helaas nogal moeilijk te bereiken. "Ik ben vandaag toch zo vrolijk!" zei ik tegen zijn secretaresse. En voordat ik ophing: "Dag mevrouw, dag meneer, tot de volgende keer."


Pres. Ned. Sentimentalisme.
BAREND huilt: O hemel, o hemel! Mijn liefste, mijn allerliefste! O God, waarom moest het zo gaan? Mijn grote liefde heeft mij verlaten voor de zoon van de hertog! Dit kan mijn hart niet verdragen, ik voel het in tweeën scheuren! Spoedig zal ik sterven van liefdesverdriet!
TAMAR: Maar Barend toch! Het is inderdaad heel erg, daar heb je gelijk in. Maar wees toch niet zo getreurd, en verspil je leven niet, want het leven is het grootste en mooiste geschenk wat wij gekregen hebben. Nieuwe liefdes zullen je levenspad kruisen, als je het maar durft te bewandelen. Schrijf liever al je beslommeringen op en maak er een mooi treurspel van, in plaats van erom te huilen. In schrijven ben je immers zo goed!


Ja, ik heb wel eens het hoogste cijfer van de klas gehaald. Maar nooit verdiend. Dat is het verschil tussen mij en de rest (behalve Matteus misschien). Bij mij gebeurt al het goede wat ik doe perongeluk. De wereld is oneerlijk, de tijd een snotaap. Ik was tevreden geweest met een 4 voor wiskunde, ik haalde een 8.8. School is gewoon een facistisch systeem. De slimmen krijgen alles, de dommen niks. Goed, in een facistisch systeem is het precies andersom, maar wat ik bedoel is dat de mensen gewoon zo niet krijgen wat ze verdienen. Of wel wat ze niet verdienen.

Ik zou het bijvoorbeeld ontzettend stom en achterlijk vinden als ik niet verliefd zou kunnen worden op een oliedomme jongen. Dan bedoel ik dus echt, écht dom. (Het is natuurlijk zo dat iedereen wel ergens slim in is. Maar ik heb nu geen zin om gangbare definities voor dom en slim te bedenken). Maar ik denk toch dat het de harde waarheid is. Dat het niet zo snel zal gebeuren, bedoel ik. En daar word ik boos van. Want het maakt me echt niks uit dat er domme mensen zijn. Als ze toch lief zijn.
Misschien moet ik het eens proberen. Want al die slimme bètajongens, poeh.

En met het weer is het inderdaad fijn, dat na regen zonneschijn komt en andersom. Maar de beeldspraak klopt niet. Want ik hou zowel van regen als van zon. Maar ik hou er niet zo geweldig van om verdrietig te zijn, of bang, of eenzaam. Ik zou zo graag overal vrede mee willen kunnen hebben. Dat ik bijvoorbeeld niet denk wanneer ik verdrietig ben: verdomme, waarom ben ik verdrietig? Ik moet gewoon gelukkig zijn. Maar dat ik gewoon genoegen neem met verdrietig zijn. Dat ik me erbij neerleg. Dat ik mijn verdriet respecteer. En dan word ik vast vanzelf ook minder verdrietig.
Er zijn mensen die dat heel goed kunnen. Die zich vanzelf overal bij neerleggen. Mensen die zo buigzaam zijn als jong gras. Hij kon dat ook. Hij kon dat echt zo goed.



Kom. Wenk ons de avond in.
Herenig je met de woede
en het gemis.
Lach ermee.
Kom,
de avond in.

 

Current Music: herman van veen
Current Mood: empty

5/11/09 10:25 - Rome is een klotestad

 Een willekeurige zin uit een willekeurige bladzijde van een minder willekeurig boek:
Menselijke borsten zijn met die van geen enkel ander zoogdier te vergelijken.

Jij en ik. 
Met gesloten ogen, met open ogen, soms beweegt ze haar lichaam, soms is ze stil. Alsof ze de muziek bedenkt terwijl ze speelt, alsof elke noot van haar is. Hij kon dat ook. Hij kon dat echt zo goed. Hij zal er ook ginder wel iedereen mee betoverd hebben.

Ik heb ze gisteren een poepie later ruiken, de zzp'ers van Nederland. Die Tamar, die is zo overtuigend als Ka uit Jungleboek. Pas maar op.
Naast de chagerijnige vrouwen en perverse mannen bestaan er een heleboel aardige Nederlanders, die best een vriendelijk praatje willen maken met een onbekende die ongevraagd opbelt. Of totaal onbekenden die oprecht geinteresseerd zijn in wat ik vanochtend ontbeten heb en wat ik allemaal van plan ben in India.  Daar wordt een mens vrolijk van.

Jongens, meisjes. Van verloven komt trouwen.

'Ze is niet gelukkig,' zegt mijn moeder. 'Zie je dat niet?'
Ze zegt het terwijl ik al naar boven loop, ze zegt het zacht maar niet zacht genoeg.
Ik ben wél gelukkig. Wél.

Hoe komt het dat als we verdrietig zijn, dat veel meer indruk maakt dan wanneer we blij zijn? Ten minste, ik heb dat. Ik ben veel vaker blij dan verdrietig. Maar als ik verdrietig ben, denk ik dat ik nooit meer blij zal worden. Terwijl ik als ik blij ben best weet dat ik ook wel weer een keertje verdrietig zal zijn. 

Engeland, Engeland. Soms voelt het als heimwee, alsof het mijn geboorteland is en ik op een lange, lange reis ben. Misschien ga ik later wel in Engeland wonen. Op een boerderij met zeven kinderen.

Dat ik weer aan hem zit te denken, hier, op het bankje voor de piano.




Current Music: nightmare before christmas
Current Mood: melancholy

31/10/09 22:18 - I speak because I can

 
Mijn twee liefdes en ik.


Had ik hem maar niet zo graag gezien.
Allemaal door die stomme muziek.

Als ik mezelf wil kwellen, luister ik naar Lucky Fonz. Omdat elk deeltje van mijn bewustzijn dan voelt dat ik nooit zo goed zal zijn als hij.
Of te goed voor haar. We moeten wel dezelfde smaak hebben, zij en ik. Zijn muziek is niet mijn muziek. Ik had het podium op willen springen, in de regen, and scream: if you want him, oh, you gonna have to fight me. Gelukkig bestaat Laura Marling. En haar muziek is mijn muziek, vooralsnog.
Current Music: herman van veen
Current Mood: calm

30/10/09 18:56 - De wereld leek een grote Jamaicaanse vlag.

De eerste in achttien jaar dat ik niet één boek uit heb gekregen. Ik had ook veel afleiding.

Ik was jonkvrouw, dienstmaagd, prinses en stalknecht. Ik was vertelster, weerwolf en burger. Ik ben zelfs duiker en illusionist geweest. Maar bovenal was ik geliefde. (Hopen nu, dat de heks niet alles verpest.)

Er is zoveel gebeurd, zoveel veranderd, zoveel geleefd. Zoveel te vertellen. Maar ik ben bang om de verkeerde woorden te kiezen. En dat zou zo zonde zijn, omdat ik me alles precies zo wil herinneren als het was. De kleuren, de geuren, de geluiden, de spanning. De bijna volle maan op het water, de witte hengst, het elfentorentje. Gefluister.

Taamsie?
Ja.

Goed, ik woonde dus in een kasteel, afgelopen week. Er was een bubbelbad en alle kamers waren balzalen. Inclusief kroonluchters.

Hope in the water.
Wade in the water.
The water sustains me.
Spetter pieter pater.


Het is goed.

Current Music: noah
Current Mood: .

22/10/09 21:03 - laten we liefde maken

Er was eens een koning, machtig en groot
en toen hij geleefd had ging hij dood.

 

18-10-2008:
Ik ben 6 dagen naar Eperheide geweest en heb daar gewandeld, gelezen, gekolonist, geriskt, getriviant, gehintst, gezwommen, gesaunaat, gewinkeld en héél erg lekker gegeten. Ik ben ook naar de efteling geweest en dat was fantastisch. Over twee weken ga ik weer naar de efteling, maar dan naar the Sound of Music en daarna slapen in het hotel. Gisteravond ben ik naar Hunger geweest. En nu ga ik een koekje eten.

Jezus, het leven als zeventien-jarige was een soort hemel. Of nee, het jaar 2008 was een soort hemel. Maar wel zo'n soort hemel dat je er alles van vergeet, omdat je weliswaar gelukkig bent, maar er niet zoveel spannends gebeurt. Dat kan gewoonweg op geen enkele manier gezegd worden over 2009, hoe je het ook wendt of keert. Maar het is nog lang geen oud en nieuw en dus helemaal geen tijd om sentimenteel het afgelopen jaar te reflecteren.

Morgen ga ik naar Sittard. Wat zou het volgend jaar zijn, Boxmeer? En het jaar daarna Molenhoek?


(Haha, als je niet weet dat we fluiten, dan is het echt een debiele foto.)
Current Music: johnny flynn
Current Mood: tired

20/10/09 10:28 - be more like the man you were made to be

Iedereen heeft het over gesprekken, ik heb gesprekken. De meeste van mijn gesprekken beginnen met het informeren naar arbeidsongeschiktheidsverzekeringen en eindigen met informeren over het bel-me-niet-register. Maar soms zijn er grotere, belangrijkere gesprekken. Zonder duidelijk begin of eind. Buikpijngesprekken. Waar-moet-het-heen-met-de-wereldgesprekken. Die moeten er namelijk ook zijn. Ik wil overal een theorie voor hebben. Of meerderen. Het liefst wil ik natuurlijk antwoorden, maar ik weet dat die meestal ver te zoeken zijn, dus vorm ik theorieen. Mogelijkheden. En ik ben natuurlijk benieuwd naar de theorieen van anderen, maar soms zijn die moeilijk uit te puzzelen.

Soms vind ik het zo frustrerend dat ik nooit in iemand anders gedachtengang kan kijken, dat ik nooit in staat zal kunnen zijn om iemand anders gedachten te denken, dat ik boos word of verdrietig of gewoonweg destructief. Maar soms steek ik een kaarsje aan en zing ik een liedje en dan is het wel weer oke.

Ik wil meer schrijven, maar het is zo ontmoedigend om naar al mijn schrijfsels te kijken (of luisteren) omdat ze vaak gewoon LELIJK zijn.



Grote Liefdes:
-Engeland
-Muziek
-Het FestivalGevoel

(Het filmpje begint natuurlijk pas echt op 8.04 minuten. En bereikt zijn hoogtepunt op 9.07.)
Current Music: mumford and sons
Current Mood: guilty
Powered by LiveJournal.com

Advertisement

Customise